به تو گفتم سفری کن که شوم شاد زنادیدن تو

تو به من گفتی سفرنیست ترا راه فرار

به تو گفتم که بروزین پس و دیگرتو نمان

تو به من گفتی ترا نیست قرار

به تو گفتم که دگر یار نه ای پس تو چه ای؟

تو به من گفتی که منم چوبه دار

به تو گفتم که چرا عشق تو مرگ است مرا

تو به من گفتی که این است جهان را تکرار

به تو گفتم که چه شد همهمه عشق و نیاز ؟

تو به من گفتی که شد این و چنان است قرار

به تو گفتم که نه ای آگه از احوال بدم ای مه من

تو به من گفتی که این رسم بود ، راه مدار

به تو گفتم که بمن آر آن دل مسکین که ربودی زمنش

تو به من گفتی که هیچت نخورد غم طرار

13 آبان 1367

مطلب زیبایست از سرکارخانم دکترمریم شعفی :

مادر های نگران را در لیلا حاتمی میدیدم ... 
که میفهمیدند کوپن ها برای فرزندش آینده نمی آورند... ... 
پدرهای تک بعدی را در پیمان معادی ...
که بر سر هر دو راهی از قدرتش استفاده میکرد ...
کودکی هایم را در ترمه ... که باهوش بود و ساکت .... درد را می فهمید ... 
اما آنقدر صلح طلب بود که چیزی به رویش نمی آورد 
به مادرش احتیــــــــــــاج داشت اما عاشق پدرش بود ... 
و تازه ، چپ های زندگی را از راست تشخیص میداد 
و از پدر نیاموخته بود ، سر دوراهی که رسیدی، راه راست ، همیشه راست نیست !
گاهی باید به چپ زد ... 
در چشم های ساره بیات ، شوش و راه آهن را واضح میدیدم ...
در شهاب حسینی یک سنتی ِ سرخورده میشدم ... 
یک مرد که هنوز پیاز ِ آبگوشتش را با مشت له میکند 
یک نفر که تمام دنیا حقش را خورده اند اما دستش به حق کسی نمی رسید 
تا ببیند از پس خوردنش بر می آید یا نه 
جدایی نادر از سیمین ، تقابل سنت و مدرنیته خواهی در نقطه ای به اسم تقدیر بود 
وقتی که یک چالش ، سیاه را به روی سفید می آورد ...
زنی در اعتقادتش آنقدر گم بود که عقلش برای شستن یک پیر مرد 
بهانه ی شرعی می خواست ...
پدری آنقدر در پدرش گم بود که از زنش تنها کاست های شجریان به جا مانده بود 
دختری آنقدر در فاصله ی پدر و مادر گم شده بود 
که نمیدانست برای پیدا شدن باید دست کدام را بگیرد ... 
و کارگری ، آنقدر سر خورده بود که کسی باور نمی کرد او هم به قران اعتقاد دارد ......
جدایی نادر از سیمین ... تصویری حقیقی از اجتماعی بود 
که در سنت دست و پا میزند مبادا 
مدرنیته تمام دلبستگی هایش را انکار کند ....
به این فیلم ، ایستاده احترام میگذارم ... 
بابت ظرافتی که در بیان حقیقت های ظریف اجتماع من داشت ...
و دردم آمد...
دردم آمد وقتی فهمیدم 
دیدن این فیلم در آمریکا برای بچه های زیر 13 سال ممنوع شده ...
حق دارند ... 
حق دارند نخواهند کودکی های آزادی خواهشان مفهوم دو راهی را بفهمند 
حق دارند نگذارند فرزندانشان در تختخواب بترسد از آن روی پدر 
میخواهند کودکانشان ، کودکی کنند ، نه اینکه شبیه نسل ما 
در تنهاییشان به درد های پدر و مادر فکر کنند 
حق دارند برای اجتماعشان آزاده تربیت کنند ......
حق دارند ... 
هر جای این قصه را نگاه میکنم میبینم
کودکی هایمان نسبت به آنچه حقمان بود ادا نشد 
آقای فرهادی 
این فیلم ، اسکار ِ نمایش فرهنگ ِ ایرانی در عصر آدمم کوکی ها را گرفته 
آن اسکار را هم نگیرد ،اتفاقی نمی افتد 
بگذار به پای درد هایمان خودمان بسوزیم ... 
آنها تا بخواهند نسل ِ ما را درک کنند باید هزار ترس ِ نابالغ را بگذرانند 
سیمین را بیاور همین حوالی ... 
ما خوب فهمیده ایم دو راهی ها هیچوقت از عدالت بویی نمی برند .....
ما خوب فهمیده ایم جهان سومی بودن یعنی شب و روزت پر از اتفاق باشد 
اتفاقی که محکوم است از یکی ظالم بسازد حتی اگر آزارش به مورچه هم نرسیده 
و از یکی مظلوم.... 
سیمین را بیاور ... 
ایران پر از " ترمه " هاییست که ترجیح می دهند مادرشان آزاد باشد 
حتی اگر شب کسی برایشان لالایی محبوبشان را نخواند 
ایران پر از بچه هاییست که پا در کفش بزرگان کردن ، لذت بچگیشان بود

در یکی از روزهای سرد ماه ژانویه و در یکی از محلات فقیرنشین در شهرواشنگتن دی.سی صبح زود که مردم آن منطقه که اکثرا یا کارگر معدن بودند و یا صاحب مشاغل سیاه از خانه هایشان بیرون زدند تا یک روز پر از رنج و مشقت دیگر را آغاز کنند٬ زنان و مردانی که تفریح و لذت در زندگیشان نامفهوم بود و به قول معروف آنها زندگی نمیکردند بلکه به اجبار زنده بودند تا ریاضت بکشند که نمیرندآن روز نیز آن مردم بینوا در حالی که خیلی هایشان کارگر روزمزد بودند و نمی دانستند آیا امشب هم با چند دلار به خانه بازمیگردند و یا باید با دست خالی به خانه های نکبت زده شان بروند و از فرزندانشان خجالت بکشند خود را برای روزی مشقت بار آماده می کردند که ناگهان صدای ویولن زیبایی از گوشه یک خرابه به گوش رسید آوای ویولنآنقدر زیبا و مسحور کننده بود که پای آن مردم فقیر از رفتن باز ماند اکثرا آنها با اینکه می دانستند اگر دیر برسند جریمه می شوند بدون توجه به این مشکل در آن خرابه که اندازه یک سالن کنسرت بود جمع شدند و حدود دو ساعت و نیم با گوش دادن به آن آهنگهای زیبا و استثنایی اشک ریختند خندیدند به خاطراتشان فکر کردند و سرانجام نیز ویولونیست خیابانی که مردی 35 ساله بود کارش تمام شد ویولنخود را برداشت و آماده رفتن شد اما در همین حال و احوال تشویق بی امان مردم  همه آنها را به صف کرد و به همگی که حدود 300 نفر بودند نفری 5 دلار داد و سپس درحالیکه برای آنان بوسه می فرستاد سوار تاکسی شد و رفت تا مردمان فقیر از فردا  این ماجرا را همچون افسانه به دوستانشان بگویند اما در آن روز هیچکس نفهمید ویولونیست 35 ساله کسی نیست جز جاشوا بلیکی از بهترین موسیقی دانان جهان که 3 روز قبل بلیت کنسرتش هرکدام 100 دلار به فروش رفته بود فردای آن روز جاشوا به یکی از دوستانش که از این موضوع با خبر شده بود گفت من فرزند فقرم آن روز وقتی در کنسرت فقط مردم ثروتمند را دیدم از خودم خجالت کشیدم که فقیران را از یاد برده ام به همین خاطر به آن محله فقیرنشین رفتم و همان کنسرت دو ساعت و نیمه را تکرار کردم بعد هم وقتی یادم آمد اکثر آنها به خاطر من باید جریمه شوند  تمام پولی را که از کنسرت نصیبم شده بود را میان آنها تقسیم کردم و چقدر هم لذت بردم .

امتحان پایانی فلسفه بود. استاد فقط یک سوال برای دانشجویان مطرح کرده بود. سوال این بود: "شما چگونه میتوانید من را متقاعد کنید که صندلی جلوی شما نامرئی است؟" تقریبا یک ساعت زمان برد تا دانشجویان توانستند پاسخ های خود را در برگه امتحان بنویسند، به غیر از یک دانشجوی تنبل که تنها ۵ ثانیه طول کشید تا جواب را بنویسد ! چند روز بعد که استاد نمره های دانشجویان را به آنها داد، آن دانشجوی تنبل بالاترین نمره ی کلاس را گرفته بود !! او در جواب نوشته بود: "کدام صندلی؟"

پیام اخلاقی: مسائل ساده رو پیچیده نکنین !!

توضیح اینکه این متن از من نیست 

دو شاگرد پانزده ساله ی دبیرستان نزد معلم خود آمده و پرسیدند : استاد اصولا منطق چیست ؟ معلم کمی فکر کرد و جواب داد : گوش کنید ، مثالی می زنم ، دو مرد پیش من می آیند. یکی تمیز ودیگری کثیف من به آن ها پیشنهاد می کنم حمام کنند.شما فکر می کنید ، کدام یک این کار را انجام دهند ؟ هردو شاگرد یک زبان جواب دادند : خوب مسلما کثیفه ! معلم گفت : نه ، تمیزه . چون او به حمام کردن عادت کرده و کثیفه قدرآن را نمی داند.پس چه کسی حمام می کند ؟ حالا پسرها می گویند : تمیزه ! معلم جواب داد : نه ، کثیفه ، چون او به حمام احتیاج دارد.وباز پرسید : خوب ، پس کدامیک از مهمانان من حمام می کنند ؟ یک بار دیگر شاگردها گفتند : کثیفه ! معلم دوباره گفت : اما نه ، البته که هر دو ! تمیزه به حمام عادت دارد وکثیفه به حمام احتیاج دارد. خوب  بالاخره کی حمام می گیرد ؟ بچه ها با سر درگمی جواب دادند : هر دو ! معلم بار دیگر توضیح می دهد : نه ، هیچ کدام ! چون کثیفه به حمام عادت ندارد و تمیزه هم نیازی به حمام کردن ندارد! شاگردان با اعتراض گفتند : بله درسته ، ولی ما چطور می توانیم تشخیص دهیم ؟هر بار شما یک چیزی را می گویید و هر دفعه هم درست است معلم در پاسخ گفت : خوب پس متوجه شدید ، این یعنی: منطق ! و از دیدگاه هر کس متفاوت است. 

شامگاه دوم دیماه 1369 بود و ما که پشت دربهای قسمت مراقبت های ویژه نشسته بودیم ، خسته از چندین روزی که با دلهره و ترس و امید و نگرانی را سپری کرده بودیم ، با برخورد تند پرسنل بیمارستان مواجه شدیم که برخلاف همیشه ی این چندروز ، خشن و عصبی مارابه رفتن وادار می کردند . عجیب بود .

وارفته و گیج به خانه بازگشتیم ، برف می بارید و بسیارسرد بود ؛ هوا هم دیگرگون بود آن شب ، گرفته و دل پر و شب فرامی رسید . شبی شوم و منحوس .

و صبح با صدای تلفن ازخواب بیدارشدیم ، ازآن سوی خط چه می گقتند که شنونده را بسیار بهم ریخت ، مات شد ، فسرده شد ، فشرده شد و درچشمانش اشکی هویدا. مرا به آرامی صدا کرد و گفت از بیمارستان بود ، تعجیل کن ! نفهمیدم چگونه لباس پوشیدم ، منتظر هیچکس نماندم و دیگران درپی من ، دربرف سنگینی که بجا مانده بود ازدیشب و می بارید هنوز ، افتان خیزان می دویدند . اتوبوس ناله کنان رسید و من خود را بزور درآن جای کردم ، نفسم بریده بود و چقدر طولانی شده بود مسیر ، فقط یک سربالایی بود تا بیمارستان مدرس سعادت آباد ولی گویا تمام نمی شد ، انتظار تلخ و سنگینی بود . رسیدم و به تقلا و سرعت ازپله ها بالارفتم ، بخش قلب ، بخش مراقبت های ویژه و چهره غمگین و اندوه ناک پرسنل همه چیز را می گفت بی هیچ کلامی . او رفته بود .............................................

او که همیشه لبخند زیبایش را همه بیاد دارند ، او که مهرو محبت و گذشت و صداقتش شهره خاص و عام بود ، او که همه را دوست داشت و هیچ دشمنی برایش یافت نمی شد ، او که از دنیایش بجر پاکی و لطف و صفا کسی سراغ دیگری نداشت ، او که ستون عشق بود برای خانواده تا هفتاد پشت ، او که .......................... دیگر رفته بود و چقدرزود ، فقط چهل سال و چهار ماه و چهار روز تا تدفینش .

وقتی با گذار از برف و کولاک و بهمن و سرما و جاده و مسافت به زادگاهش رساندیمش ، شهر درانتظارش عزاداربود ، مغازه ها همه بسته بودند ، مردم همه درسفر کوتاه باقی مانده اش همراه بودند ، بی سابقه بود این همراهی ، بی سابقه بود گریه های زنان و مردانی که بی هیچ وابستگی می آمدند و دقیقه به دقیقه بر تعدادشان افزوده می شد ، نه او ونه همسرش سمتهای بزرگ رسمی و دولتی نداشتند ولی همه آمده بودند و او را بیاد داشتند و امروز پس از بیست و یک سال ، هنوز مزارش به گلهای هدیه دوستان آشنا و ناآشنا مزین است و هنوز نامش با لبخندی گرم و مهربانانه برسرزبانها جاری می شود و هنوز همه درافسوس رفتنش اشک به چشم می آورند و .................

روز چهارم دیماه ، بیست و یکمین سالگشت درگذشت نازنین مهربانم ، مادرم ، روزی تلخ و اندوهگین است ولی آنچه که ازاو بیاد دارم ، سراسر عشق است و پاکی است و مهربانی است و گذشت است و لبخند و لبخند و لبخندی زیبا.

یادش گرامی و روانش شاد